Sebastiaan, Rhiannon, Emma en Macsen Ambtman zijn na ruim twee jaar zeilen weer terug in Nederland
Alleen maar fantastische dingen doen
door Bo-Anne van Egmond
Alleen maar fantastische dingen doen
door Bo-Anne van Egmond
DEN HELDER - ’Only do amazing things.’ Doe alleen maar fantastische dingen. Een vriend van Sebastiaan Ambtman (33) en Rhiannon Davies (41) zei het tegen ze, vlak voor ze met hun kinderen Emma (5) en Macsen (3) en hun zeilboot Pjotter twee jaar en drie maanden op reis gingen. En die fantastische dingen hebben ze gedaan.
Zaterdag kwamen ze terug.Familie en vrienden gaven ze op de kade bij het Visserscafé een groots onthaal. En daarmee was de cirkel rond: vanaf dat punt waren ze ook vertrokken. Voor familie en vrienden is het een emotioneel weerzien. Bij Sebastiaans zus Linda parelt een dikke traan achter het glas van haar zonnebril als ze haar
kleine nichtje Emma vasthoudt. Moeder Christine Lindenhovius kan haar zoon niet loslaten. Zodra ze aan land zijn, lijkt het alsof ze nooit zijn weggeweest. Tuurlijk, er worden verhalen uitgewisseld, speeches gehouden, maar ondertussen voelt alles weer normaal. ,,Hetis heel vertrouwd’’, zegt Sebastiaan.
Besef
Het besef dat ze terug in Nederland waren kwam toen Sebastiaan in de verte het licht van de Lange Jaap zag. ,,Toen had ikhet niet meer. Ik moest echt even slikken’’, zegt de geboren Nieuwedieper. Maar vanaf dat moment sloeg ook de rust toe. Ze hóefden niet meer. ,,Die reis was ontzettend mooi, maar je moet toch ook technische problemen oplossen, zorgen dat je voorraad op orde is.’’ Rhiannon: ,,Een soort knoopje in je maag.’’Sebastiaan: ,,Alertheid. Dat konden we toen eindelijk loslaten.’’
Hun reis ging richting Zuid-Europa, Marokko, Gambia en via Kaap Verde richting Suriname. ,,Dat was onze langste oversteek. Twee weken op zee.’’
Water en wolken
Het was ook het mooiste moment. Rhiannon: ,,We zagen er tegenop.We wisten niet wat we konden verwachten, misschien zouden we wel heel erg gek worden. Maar uiteindelijk was het echt het mooiste.’’ ,,Mensen denken dan dat je op zee alleen maar water ziet en wolken’’, zegt Sebastiaan, ,,en dit klinkt misschien heel nerdy, maar je
ziet echt elke dag andere wolken en ander water.’’ Ze genoten van de kleinste dingen: ,,Als het slecht weer was, probeerden we toch een hoogtepuntje te vinden. Zo van: oh, vandaag hebben we hagelslag op brood!’’, lacht Rhiannon. Vanaf Suriname ging de reis omhoog naar de Caraïben, de Verenigde Staten en Newfoundland, weer terug naar beneden naar de Bahama’s, Dominicaanse Republiek, de eilandengroep San Blas en uiteindelijk weer omhoog langs de Amerikaanse kust richting IJsland. In totaal heeft de familie zo’n 25.000 mijl afgelegd over zee, een rondje om de wereld als je de evenaar volgt.
Natuurlijk hebben de twee grote verhalen. Over die ene keer dat tussen Newfoundland en IJsland een storm heel direct achter ze zat en ze die maar nét voorbleven. Of die keer dat orkaan Earl precies over ze heentrok. ,,We hebben toen een goede plek opgezocht, zeven mijl landinwaarts. Het oog kwam recht op ons af. Echt heel heftig’’, zegt Sebastiaan met glinsterende ogen. Rhiannon: ,,Die golven waren vijftien meter hoog. En we hebben maar golven van drie of vier meter nodig om om te slaan.’’Hoewel mensen het meest geïnteresseerd zijn in de horrorverhalen, onthouden ze die nou juist niet zo. Sebastiaan, lachend: ,,Het is net zoiets als een kind krijgen.’’ Rhiannon: ,, Ja, zodra je aan land bent, vergeet je alles weer.Want het kan heel erg stressvol en vermoeiend zijn. Je slaapt maar drie uur, dus in een diepe slaap kom je niet.’’ Sebastiaan: ,,Het is een soort psychologische bescherming. Anders kom je ook gewoon niet verder.’’
Mooie dingen
Nu ze weer thuis zijn, willen ze die amazing things ook in Nederland doen. Sebastiaan: ,,We weten nu dat we dingen niet voor de rest van ons leven hoeven doen. Dit komt op je pad. Mensen zien nu ons als avonturiers, maar zo zien we onszelf niet. Rhiannon: ,,Het is voor ons een kans om een verandering te maken.’’ Voor hun reis
sloegen ze potjes pindakaas in. Onderweg kochten ze die ook nog wel eens. Zo ook op Curaçao. Uiterste houdbaarheidsdatum van het potje: 20 augustus 2011. De datum van aankomst: de cirkel was zo echt rond.
Zaterdag kwamen ze terug.Familie en vrienden gaven ze op de kade bij het Visserscafé een groots onthaal. En daarmee was de cirkel rond: vanaf dat punt waren ze ook vertrokken. Voor familie en vrienden is het een emotioneel weerzien. Bij Sebastiaans zus Linda parelt een dikke traan achter het glas van haar zonnebril als ze haar
kleine nichtje Emma vasthoudt. Moeder Christine Lindenhovius kan haar zoon niet loslaten. Zodra ze aan land zijn, lijkt het alsof ze nooit zijn weggeweest. Tuurlijk, er worden verhalen uitgewisseld, speeches gehouden, maar ondertussen voelt alles weer normaal. ,,Hetis heel vertrouwd’’, zegt Sebastiaan.
Besef
Het besef dat ze terug in Nederland waren kwam toen Sebastiaan in de verte het licht van de Lange Jaap zag. ,,Toen had ikhet niet meer. Ik moest echt even slikken’’, zegt de geboren Nieuwedieper. Maar vanaf dat moment sloeg ook de rust toe. Ze hóefden niet meer. ,,Die reis was ontzettend mooi, maar je moet toch ook technische problemen oplossen, zorgen dat je voorraad op orde is.’’ Rhiannon: ,,Een soort knoopje in je maag.’’Sebastiaan: ,,Alertheid. Dat konden we toen eindelijk loslaten.’’
Hun reis ging richting Zuid-Europa, Marokko, Gambia en via Kaap Verde richting Suriname. ,,Dat was onze langste oversteek. Twee weken op zee.’’
Water en wolken
Het was ook het mooiste moment. Rhiannon: ,,We zagen er tegenop.We wisten niet wat we konden verwachten, misschien zouden we wel heel erg gek worden. Maar uiteindelijk was het echt het mooiste.’’ ,,Mensen denken dan dat je op zee alleen maar water ziet en wolken’’, zegt Sebastiaan, ,,en dit klinkt misschien heel nerdy, maar je
ziet echt elke dag andere wolken en ander water.’’ Ze genoten van de kleinste dingen: ,,Als het slecht weer was, probeerden we toch een hoogtepuntje te vinden. Zo van: oh, vandaag hebben we hagelslag op brood!’’, lacht Rhiannon. Vanaf Suriname ging de reis omhoog naar de Caraïben, de Verenigde Staten en Newfoundland, weer terug naar beneden naar de Bahama’s, Dominicaanse Republiek, de eilandengroep San Blas en uiteindelijk weer omhoog langs de Amerikaanse kust richting IJsland. In totaal heeft de familie zo’n 25.000 mijl afgelegd over zee, een rondje om de wereld als je de evenaar volgt.
Natuurlijk hebben de twee grote verhalen. Over die ene keer dat tussen Newfoundland en IJsland een storm heel direct achter ze zat en ze die maar nét voorbleven. Of die keer dat orkaan Earl precies over ze heentrok. ,,We hebben toen een goede plek opgezocht, zeven mijl landinwaarts. Het oog kwam recht op ons af. Echt heel heftig’’, zegt Sebastiaan met glinsterende ogen. Rhiannon: ,,Die golven waren vijftien meter hoog. En we hebben maar golven van drie of vier meter nodig om om te slaan.’’Hoewel mensen het meest geïnteresseerd zijn in de horrorverhalen, onthouden ze die nou juist niet zo. Sebastiaan, lachend: ,,Het is net zoiets als een kind krijgen.’’ Rhiannon: ,, Ja, zodra je aan land bent, vergeet je alles weer.Want het kan heel erg stressvol en vermoeiend zijn. Je slaapt maar drie uur, dus in een diepe slaap kom je niet.’’ Sebastiaan: ,,Het is een soort psychologische bescherming. Anders kom je ook gewoon niet verder.’’
Mooie dingen
Nu ze weer thuis zijn, willen ze die amazing things ook in Nederland doen. Sebastiaan: ,,We weten nu dat we dingen niet voor de rest van ons leven hoeven doen. Dit komt op je pad. Mensen zien nu ons als avonturiers, maar zo zien we onszelf niet. Rhiannon: ,,Het is voor ons een kans om een verandering te maken.’’ Voor hun reis
sloegen ze potjes pindakaas in. Onderweg kochten ze die ook nog wel eens. Zo ook op Curaçao. Uiterste houdbaarheidsdatum van het potje: 20 augustus 2011. De datum van aankomst: de cirkel was zo echt rond.
0 reacties:
Post a Comment